Buldan'ın geçmişine şöyle bir dönüp baktığımızda; yaşam biçimleriyle, açık sözlülükleriyle ve arkalarında bıraktıkları tatlı tebessümlerle kentin belleğinde derin izler bırakmış öyle kıymetli şahsiyetler vardır ki, onları hatırlamak ve gelecek nesillere aktarmak bu topraklara olan bir vefa borcumuzdur. "İçimizden Birileri" köşesinde yolculuğa çıktığımızda, bu vefa borcunun ilk ve en nadide örneklerinden biri olarak karşımıza namıdiğer "Meme", yani Mehmet Şırlakoğlu çıkmaktadır.

Orta yaşı geçkin tüm Buldanlıların zihninde "deve" ve "deve güreşi" kelimeleriyle özdeşleşen tek bir isim vardır: Mehmet Şırlakoğlu. Kendisi, geçimini demircilik yaparak kazanan bir esnaftı; ancak hayattaki en büyük tutkusu, adeta yaşam kaynağı olan develerdi. Ege, Marmara ve Akdeniz bölgelerinde kış aylarında düzenlenen o coşkulu deve güreşleri, o dönemlerde Buldan'da da büyük bir heyecanla tertip edilirdi. Güreş günlerinden haftalar önce ilçeye gelen develer mahalle mahalle gezdirilirken, Meme için adeta hayat dururdu. Develer kente girdiği andan itibaren onlarla yatar, onlarla kalkar; gözü develerden başka hiçbir şeyi görmezdi.

Onun bu amansız deve tutkusu, dostları arasında kimi zaman tatlı şakalara da konu olurdu. Bir gün arkadaşları, develerin Buldan'a giriş yaptığı heyecan dolu saatlerde onu demirci dükkanında bağlayıverirler. Amaç sadece şaka yapmaktır; ancak develerle buluşması engellenen Meme, bu duruma o kadar çok içerler ve kırılır ki, arkadaşlarıyla çok uzun süre dargın kalır. Çünkü onun dünyasında deve, her şeyden üstündü.

Meme'nin bu sınır tanımayan tutkusu, tarihe geçen o meşhur ve trajikomik sitemini de doğurmuştur. Yine heyecan dolu bir deve güreşi günü, Meme arenadaki develerin başındayken eşinin vefat ettiği haberi gelir. Yakınlarından biri nefes nefese yanına koşup, "Abi, yengem sizlere ömür..." diyerek acı haberi fısıldar. Meme, gözünü ayıramadığı develere bakar, ardından haberi getirene döner ve bugün bile Buldan'da dilden dile dolaşan o efsanevi sitemi savurur: "Durdu durdu da ölecek günü mü buldu?!"

Meme, yalnızca develere olan sevdasıyla değil, çevresine yaydığı neşe, sakin mizaç ve ince mizah anlayışıyla da tanınan, kimseyle kavgası olmayan hoş sohbet bir insandı. Onun bu pratik zekası ve mizahi yaklaşımı, aile yaşantısına da yansımıştı. Oğlu Yusuf, eşiyle anlaşarak kaçmaya karar verir. Yörede, kız razı olsa bile kaçırılma anında çevreye karşı yalancıktan da olsa bağırıp çağırması adettendir. Ancak kaçış esnasında müstakbel gelininin hiç sesini çıkarmadığını fark eden Meme, duruma hemen müdahale eder ve kıza ince bir tebessümle fısıldar: "Bağır kızım bağır! Yusuf oğlan kız kaçırıyor desinler..."

Buldan'ın sokaklarında arkasında unutulmaz hatıralar ve hoş bir seda bırakarak 1972 yılında aramızdan ayrılan bu özel insanı, Mehmet Şırlakoğlu'nu (Meme) sevgi, saygı ve rahmetle anıyoruz. Nur içinde yatsın.

Derleyen ve yayına hazırlayan: Bekir Yalçın